“My best friend, Sherlock Holmes is dead.”

Sherlock biteli nerdeyse 3-4 gün oluyordur, olayın şoku ve hissiyatı içinde elim bir türlü klavyeye ulaşamadı.Daha geçen haftalarda “ sonunda başladı, yaşasın” yazıları yazarekn, bu hafta Sherlock yine üç bölüm kuralını bozmadan ikinci sezonunu bitirdi.Alt tarafı iki sezon ve toplamda altı bölümle yeri göğü inletebilen başka bir dizi bulmak çok zor.Yani öyle karakterleri tanıyıp sahiplenelim, hikayeye giriş yapıp yavaş yavaş şaha kalkalım gibi bir amaçları olmadı adamların, onlarca bölüm yapıp bunu garantiye de almadılar.Ama sadece 6 bölümle bütün bu saydıklarımı başarabildiler.Yine de ne kadar çok sevsem de, üç haftalık bir zevkin diğer haftalarda kendini aratmayacağı gerçeğini değiştirmiyor bu durum.

Şimdiden söyleyeyim; bol miktarda spoiler içeren bir yazı olacak.Hep unutuyorum baştan söylemeyi ama bende konuya bir girdim mi kendimi engelleyemiyorum bir türlü.Geçen akşam ilk sezon ilk bölüm izledim ve son sahnede bir Moriarty kelimesi duydum.Daha o zamandan kendini belli etmeye çalışan bir baş düşman sezon finaliyle yükselişe geçen bu zeka oyununda ağzımızı bir karış açık bırakacak o eylemi yapıverdi.Tamam bunun bir yenidengünümüze uyarlama olduğunu biliyorum ve her ne kadar kitapları okumasamda, internet denen şey saolsun bize yeteri kadar bilgi de vermişti öncesinde.

Ama hikayeyi bilip bunu günümüze ve o zeka savaşına uyarlamak ayrı şeyler; sırf bu yüzden daha izlemeye başlamadan korkmaya başlamıştım.Ve bunda sonuna kadar da haklıymışım.Moriarty, Sherlock’un baş ezeli düşmanı olarak ona her daim meydan okudu, sırf ondan daha zeki olduğunu kanıtlamak, sadece “tek” olduğunu ispatlamak için.Ve de aslında biraz da can sıkıntısından, zira gününü daha yaşanılası hala getiren bir şey istedi.Sherlock ise, kendi sosyopatlığını John ile dengelemişken belki istemeyerek belki de –kim bilir- Mooriarty’den daha fazla isteyerek bu oyuna adım attı.İlk hedef Sherlock’un sahip olduğu en önemli şeleri elinden almak; arkadaşları ve zekasını.

Öyle bir noktaya getirdi ki olayı Sherlock’u zekası ile olayları çözen bir dahiden, suçu kendi yaratıp sonradan çözüyormuş gibi yapan bir sahtekara çevirdi.Ve çevresinde ona ne kadar çok sinir olan insan varsa hepsi de bu fikre balıklama atladı.Bundan daha büyük bir intikam olabilir mi; Sherlock’u bir sahtekar ilan etmek ve suçsuzken suçlu duruma düşürmek.Sherlock için başkalarının dedikleri belki bir anlam ifade etmeyebilir – ki sonuna kadar da ediyor- ama sadece John’un “sana inanıyorum” sözleri onun için yeterli olabildi.Çok duygusal yaklaşıyor olabilirim ve evet duygusalım ama unutulmaması geeken en önemli gerçek de bu bölümde dizinin hiç olmadığı kadar duygusal olması.
Hep bir Sherlock&Watson muhabbeti dönüp duruyor, hatta dizimiz benimde destekleyip bolca sırıtmama neden olacak şekilde; el ele tutuşup kaçmalar, ortamlarda hep birbirlerinin gözlerini aramalar, birbileri için her şeyi risk etmeler ve daha niceleri gibi sahnelerle bu durumu pekiştiyor.Bende diyorum ki, son sahnede John Sherlock’a bakıp telefonda yalvarırken, gözleri önünde en yakını kendini aşağıya atarken ve o mezar sahnesinde göz yaşlarını tutamazken duygusala bağlamayan beri gelsin yanıma.John’un ilk görüntüleri hala zihinlerde; savaştan yeni dönmüş, ayağı tamamen psikolojik sebeplerden dolayı aksayan, hayattan hiçbir beklentisi olmayan bu adam Sherlock hayatına girdiği anda yeniden doğmuş gibi kişilik değiştirdi.Ve bu kısa sürede herkesin “ondan uzak dur” dediği sherlock bugün yanında yok ve John Watson yine o eski sönmüş kişiliğinde kooltuğunda oturuyor.

Bunlar benim içimi sızlatan şeyler; Sherlock onun gözünün önünde kendini aşağıya atmak zorunda mıydı veya John o mezar sahnesinde kalpleri sızlatmak yükümlülüğünde miydi.Ve bunların hepsini geçtim, Sherlock o mezarlıkta nasıl hala yaşıyor bir şekilde karşımızdaydı.Bu adamın zeki olduğunu, bir şekilde herkes ve her şeyi kandırıp tekrar karşımıza çıkacağını biliyorduk ama bunun nasıl olacağı, nasıl bir mantık çizgisinde açıklayacakları hala ve bu soru cevapanana kadar devam edecek bir kafa karşıklığı yaratıyor.Tabi dizi bittikten sonra kendimi ortamlara atıp yeteri kadar “Sherlock nasıl ölmedi” açıklaması okudum.Kimi çok mnatıklıyydı, kimi kafama yattı ama ben yinede bize sunacakları şeyin gizemi içinde heyecanla bekliyorum.Tabi ben ve benim gibi nicelerinin bu bekleyişi daha aç yıl sürecek orası bir muallak.Bir de bunu yapıyorlar; ayıp valla hem az bölüm hemde yıllara vuran uzun aralar, ben şimdi nasıl isyan etmeyeyim.

Ha bir de son bir söz yeni bölüm gelirse eğer ve bu ölüme dair bir açıklama yapıldığında Shelock’un yavaş yavaş konuşmasını istiyorum.Yeminle o kadar hızlı konuşuyor ki adam anlamıyorum, dur oku kabullen devam et derken baya bir zaman geçiriyorum o sahnelerde.Ne kadar hızlı konuşuyor bu adam ya, ve bazen sırf bu özelliğini kaldırabildiği için John’u takdir etmeden de duramıyorum.Ne diyeyim; yine muhteşemdi, yine kendinden bu kadar bahsettirdi.Hala izlemediyseniz artık zamanı gelmiştir, daha fazla bekletmeyin.

20 Oca This entry was published on 20/01/2012 at 4:43 pm. It’s filed under dizi and tagged dizi. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.